Saturday, August 28, 2010

About MyDesk

At my desk I sit,
among the things that I see:

An ashtray, scattered cigarette buds,
of regret.

An Early-Friday Tequila Bottle,
wood-carved labels, with a scull on it.
Followed by three X's.
A reminder that love of Alcohol,
is deadly.

Pictures on my wall:
La Haine, Breathless, Mr. Nobody,
Metropia and Dorian Grey.
A reminder of great work and
ultimate achievement.
Which I yearn for.

A stack of books:
Mcluhan, Understanding Media.
Below that.
A German-English Dictionary.
First published 1957.

Last but not least.
The book containing all my thoughts
and emotions. Bound by hard paper,
mimicking an antique of sort.
A copper coloured string exits the pages,
reminding me how long ago,
I haven't written, Haven't felt anything,
worth writing down.

THE DESK IS ME,
That is all.

By James Honiball
JamesHoniball©2010

Thursday, August 26, 2010

Wie anders?

Die plek, het dit alles.
Almal op jaag na 'n droom.
As hul net, kon sien.
Dis dalk liewer beter dat hul nie.

Want:

'n ongedefineerde vryheid is beter,
ongesluit deur die hekke van verstand.

Liefde sonder die gewete,
van moontlike uitkomste,
is meer vrolik en spontaan.

Kennis sonder die veranderlike: Kreativiteit.
Is net makliker.
Die uitkoms is verseker.

Om 'n roos te ruik,
is blykbaar meer verrykend,
as om dit te bestudeer.

Dit is seker goed,
dat die res van ons samelewing.
Nie die kleure van die reenboog ontleed nie.
Wie anders sal die strate vee, sodat ONS
kan kak praat?

Deur James Honiball
JamesHoniball©2010

Pepper in my neus.

Soos sout op 'n wond.
Krap dit aan my.
Pla dit my.

Alles en Almal;
en jul selfontwerpde
idees van die norm.

Soos 'n vlieg in my koppie tee.
Sit dit my af.
Maak dit my naar.

Vriende en Kennisse.
Jul onvermoe om dit raak te sien.
Dit wat die kanker van ons samelewing is.

Soos 'n miskiet wat saans om my bed vlieg.
Piss dit my net af.
Klap ek die fokker in die donkerte dood.

Ons weet:
Dat iets fout is.
Dat ons almal ongelukkig is.
Hoekom doen ons niks daaraan nie?

Deur James Honiball
JamesHoniball©2010

'n Oproep Huistoe

Op 'n tyd, nie so lank gelede:

Het ek koers gevat, na die rigting

waar al ons koue fronte van daan kom.

Waar die water massa oorkant die berg,

nie die Hartebeespoortdam is nie, maar

die see.


Waar in die winter die grass werklik groen is,

en nie net brand nie. 'n plek waar ek gehoop het,

om my ewige dissatisfaksie met die lewe te kon verloor.

En 'n droom in die Suid-Westerse wind te jaag.


Die droom is verplaas met realiteit. Die gras is groener hier,

as by die huis. Die sonskyn is plesierig, en sny nie soos lemme

deur my vel nie. Die bier is op vrydae goedkoop en die meisies mooi.


Die waarheid is:

Ek sien skaars die see, al bly ek so naby aan dit.

Net in die oggende op die bus en in die middae terug.

Die arktiese see waters maak ook nie vir 'n gelukkige swem nie.

Die mense, is almal hoogs intellektueel, vervelig.

Hul is al so ver afgewater, dat hul nie eers 'n egte-gevoel kan erken nie.


Om elke aand jou eie kos te maak en dit te eet,

is nogal kak (2 minute noodles raak oud).

Daars defnitief meer bedelaars hier as daar,

glo my hulle is erger as die wat by ons robote staan.

Ek was juis nou-die-dag amper deur 'n mes gesteek

(Ek't myself daaruit gepraat....Sjoe! Eks lief vir woorde).


Die waarheid van die saak is dat:

Al is die Kaap alles wat ek gehoop het dit sou wees.

Al is winter meer verdraagsaam en minder depressing as daarbo.

Al wat ek eintlik het is julle, My familie.

En ek sal die Kaap enige tyd net vir julle opgee.


Deur James Honiball

JamesHoniball©2010