Saturday, April 7, 2012

Ek mis jou

Dis vir my erg, 
dit waaroor my brein
my hart , terg.

Skynbeeld skaduwee gedagtes,
projecteer voor my oe, terwyl 'n 
nasie om tafels sit en snuif
aan die swart pad se wit lyne.

Die pad wat eens een was, 
ons pad was, is ongelukkig verbrokkeled,
vol slagate van hartseer en verlange.

Ek smag na jou, ek soek jou op elke gesig.
Soos 'n polisiehond, probeer ek jou uit ruik.
Probreer ek jou water-omhulsende vel 
weer teen my bors te druk.

Om in die klop klop van jou hart 
weg gedra te word.
Sodat ek myself kan toelaat
om in 'n onraakbare tyd's bubble te leef
en te weet, eks met my maat.



Deur: James Honiball

Friday, April 6, 2012

Sielsmaat

Om die aand te onthou, toe ek jou eerste ontmoet:
Is as om in slaap te le en te droom van ‘n lewe tevore,
waar jy my suster, geliefde of broer was. 

Ons was eweskielik van mekaar gesny en weg geneem en verlei.
Gelukikig is ek, om jou hierdie keer weer te kan ontmoet,
gelukkig nie weer in die 50’s
of op ‘n oorlogs veld, in bloed.

Ons het al die wereld betoer, en in noue gange gevry 
en in duister gate
gekoekeloer. 


Ons het al saam groot geword, ‘n honderd maal bloed broers geword.
En in jong liefde, saam gestort. 

Die nagte en dae waarin ek jou elke keer opnuut ontmoet,
in nuwe liggaam en bloed.

Weet ek, jy weet, dat ek jou nie
vir die eerste keer,
groet.

Aan Johke Steenkamp,
Volgende lewe sing ek vir jou ‘n song.



Deur: James Honiball

Tradisie

Teen die 'norm' was ek as kind,
jou gedigte belees:

'n mengsel van passie, kwaad, hormone, menswees/
vrees
het in my ontwaak en op 'n ander nag,
het die jong 
wille bloed binne my
gaan slaap.

Soggens breek my oe nie meer oop,
as kind nie,
en soms vind ek myself in 'n suidwesterse wind,
langs die plek:
Waar jy 'n laastemal
ingeloop het.

Dalk uit my eie seer-kwaad,
soek ek net raad,
om in die selde plek 
te wees, waar jy jou
laaste symphonie 
gedig het.



Deur James Honiball

He hom lief, hy's jou skepping!

Terwyl jy daarbo in die strate van kerk straat:
Aand na aand , suip en baljaar:
Sit ek hier, werk my vingers been en rou,
sodat jy more in babellas en las:
jou arms kan vou,
jou televisie god kan opsteek,
jou daaglikse dosis van sabc 2 en kyknet
kan Inspuit.


Sluimer ek deur die vroee oggend paaie,
finaalik oppad huis toe.
Amper aan die slaap.
Amper.
Jy's nog nie wakker nie, jou poephol slons!
Weet jy nie wie jou god geword het nie?


Die selde god voor wie ek nou werk,
en
jou visie, uitkyk en voorkeure bemark en
beperk.


Die god wie ons geskep het
word nou draak,
kry nou mag en het al lankal jou drome
saggies
sagies
Verkrag.


Saggies.
Schuut!
Deur: James Honiball

Bubble wrap

Terwyl die blommekinders van die 60's:
Voor hul tv's sit en bubblewrap
POP!

Sluk die ander generasies aan hulle
bitter-hartseer branewyn dop!

Sit mans met goue kettings
wat deur boose-bosse-borshare glans:
Langs 'n dam en hengel
en in dronkenskap:
sing liedtjies van die ou transvaal 
en my engel!

Maar daars mos niks fout met ons nie,
dis mos die Government of die Duiwel se skuld:
Dat ons nie werk het nie, 
dat ons nie ons vingers
uit ons eie gate uit trek nie.

Maar ja wat, vriend!
Ek stem saam, land uit moet ons nou,
voordat die Nuwe Suid Afrika
mos op ons bubbles 
toe vou!



Deur James Honiball

Dis Lunch Tyd

Sit ek in 'n hoop verlepte frangipanies,
en steek 'n siggaret op:

Ek't jou bedrieg, ekt ons liefde:
gemaak 'n lieg.

Ek't jou seergemaak en kan
jou nie eens daarvan vertel nie.

Ek vrees jou woede-seer,
wat deur die kraanse van my
gebroke siel en vlees sal skeur.

Daarom sit ek hier,
van lunch-tyd tot lunch tyd.

Rook my siggarette en skryf
woorde oor my spyt.



Deur James Honiball

Manifesto, vir nou?

Kom ons trek ons stywe klere uit!
En vry, 
Mekaar,
asof dit die 60's is,
sonder die acid.

Sonder die politiese rede of geloofs druk,
kom ons maak liefde
in pare van drie,
sonder awkward feelings!

Kom ons groei boom,
tot die plantasies strek tot die
horison.

Kom ons Maak ons eie reels op,
en fokken skryf kaalvoet.



Deur: James Honiball