Wednesday, December 29, 2010
Hiers nou 'n metafoor.
Ek neem nou die prys-geleentheid om 'n woord met u te voer.
Ek wil in alle respek, op so wonderlike geleentheid net vir jul se:
Julle dom dwaase met jul groot woorde wat fokkol beteken,
julle moet gebrand word, jul moet op gespoeg word!
Afrikaans is nie engels of latyn met formaliteite nie,
afrikaans is:
Kom uit my fokken pad uit want ek wil gan kak!
Daars 'n metafoor vir jou nou.
Spoeg maar jou teetjie uit en laat jou bekkie maar oop hang,
want Afrikaans is vir die met hart en siel, vir die wat van sukkel ken,
vir die wat dit in die kombuis geleer het, op hul knee.
Nou fokken pak maar jou tassies en gan land uit, ek en die res
van die land like you anyway nie.
Jou onaardse gemakeupede snotneus drol.
Met alle respek, druk jou 1900 woordeboek, by u se gat op!
Deur James Honiball
Rats Revolt!
If a list of possible human pleasures had existed,
I would of checked them all, or atleast most.
I'm all out and I'm bored.
There seems no adequate fountain to quench
my thirst, no place, nobody seems worth exploring.
Maybe I've become so encapsulated with my own happings,
that I've lost my interest in my fellow man.
I've categorized, classified, each as if I were watching
national geographic. So aware of their individuality,
but their ability; their ignorance amazes me.
Infact nothing truly seperates me from them,
I am who I am because of them, because of you.
Because of our; my own doing.
I am like most others in my private space:
Pushed to the periphary of existance,
Scared, Lonely and Deeply Self-aware.
In search of something greater in an attempt,
to escape this cold damp place called
home.
I like most others, spend my days in thought:
Hopelessly Daydreaming about the endless possibilities
of what my life could be like.
And I honestly believe that our world is shaped,
by how we preceive it to be and if we,
the rats of the world. Start dreaming and lift
our paws and take action on our thoughts:
This world and beyond could be ours,
WILL BE OURS!!
By James Honiball
Sunday, December 5, 2010
Net vir jou
Om jou geloof in die Niks te toets.
Dit sal nooit gebeur nie, Ek sal nie
die wereld ‘n beter plek kan maak nie,
al wou ek:
Jy is ‘n skeep in die wind, sonder koers
Soos die kronkels in die water, is jou keuses.
Jou geloof, gebasseer op die uitsaai van Sabc 2.
Onwetend sal jy bly:
Dat jy jou menswees verloor
en in die proses ‘n slaaf van slawe word.
James Honiball
Vasgevange, Bevange
wat van my gebroke wese oor is.
Wat die lee koffie blik vir my beteken:
Ek’t gister die see gesien, asof glas
voor my oe getrek is, dit het nie eens
rus gebring nie.
Ek dink nie ek gan van die plek af,
terug kom nie.
Ek verlang na jou en ek weet nie eens
wie jy is nie.
(My tribute to the unkown lover)
James Honiball
Spyt
Ons het te ver gegan, te veel ontgin.
Die aarde le kaal gebrand.
Omdat ons nogsteeds skuil agter:
nuuskierigheid en bes-wil.
Moeder-Aarde is vrot besteel,
Sy stink, na jou
en my. Ons het te ver gegan,
haar kanker is ons einde.
So huil maar jou lied,
en wens dat dit
anders kon wees.
Want spyt kom altyd te laat.
James Honiball
Tuesday, November 30, 2010
Fok JOU!
My pen raak nie elke dag blaaie nie,
ek drink nie wyn met intellectuelles nie,
ek voel nie altyd “diep” nie.
Ek is seker jou woordeskat en spelling is better as myne.
Ek voel ‘n fok vir wat jy dink oor my,
ek hoef nie my kak op papier
te publish nie, ek’t soort van
‘n day-job.
Maar saans, rooke ek maar my siggarettjie,
drink my koppie koffies, kyk uit my venster
na tafelberg, hymm een-of-ander Koos Kombuis song,
en skryf my gedagtes, as digter, as fokken mens.
Ook
op papier uit.
Ek is ook...
James Honiball
Wednesday, November 3, 2010
Net 'n vakansie
Friday, October 22, 2010
Ons dialoog word kort geknip.
Hoekom kan ek nie, vra jy?
Daar is magte daarbuite wat probeer ons woorde,
beperk,kortknip en beheer.
Hoekom, vra jy?
Want hul besef, wanneer ons soldate (woorde),
in lyn (sinne) staan teen hul soldate, sal ons oorwin.
Hul besef dat die pen magtiger as die swaard is.
Ons vryheid van spraak, word gemartle
onder die visier van nationale veiligheid.
Omdat hul bang is, vir wat ons kan doen.
Jy word opgeroep vir oorlog (Publikasie),
Elke een wat 'n wapen (Pen) kan optel ,
moet baklei (skryf) om jou regte as mens te bewaar.
En ##################################
#############################
################################# (NOT IN PUBLIC INTEREST)
Deur James Honiball
Ek is...
Kan ek verby alles loop,
wat my voorheen ongemaklik gemaak het.
Mense in hul karre, groepe mense wat lag,
oë agter donker brille en wat jy dink.
Ek het oorheers,
die twyfeling oor my menswees,
is verby. Ek is.
Ek is vir die eerste keer,
in 'n baie lang tyd,
in harmonie met alles.
Dalk moet ek die wêreld,
nie daarvan sê nie. Maar ek gee,
nie om wat jy oor my sê nie.
Vir die eerste oomblik,
in my kort maar kragtige lewe.
Het ek besef dat alles wat pla,
wat krap en my afpiss.
Is tot niet.
Want ek is....
(Dalk moet ek jou nie sê nie)
ek is..
Jy is.
Ons is NET Mens.
Deur James Honiball
Monday, October 18, 2010
A moment when I looked at my fellow human being..
Did this place hold a certain signifigance to him then? Perhaps this is the place where he had met a beautifull girl. Nevertheless this place on the wall was his, if this place had a slight signifigance in the past, it had surpassed the former and had become the only place in this structured and controlled world, where he could be himself. Even if it mean't: Staring into the blue, like a madman and talking to himself.
Tuesday, September 7, 2010
Sonder Gees
Dieper Seer, Dierper Wond.
Dieper Waters, Dieper Grond,
onder draai die duiwel rond.
Wyk ek weerens na
die uithoeke van die aarde
af. Keel so seer, soos 'n
hond wat blaf.
Dieper waters; dieper grond
Dieper klim ek in hierdie wond.
Sien ek nimmer weer die lig
van dag. Kyk ek vir die
nar wat vir my lag.
Die nar kyk op:
Swart rante om die oe.
"Weet jy wa jy is?"
Nee, Nar nee!
"In die plek wat jy vrees,
alleen sonder gees"
Deur James Honiball
Monday, September 6, 2010
A Goddess, I saw.
"Who can claim such things?"Zeus
ME ME!!
"Who dares claim such things!"
ME, I claim such things.
"A Godess will not reveal herself to a mere mortal!"
But she hath, she entered my house and she stayed with me,
until the moon shone no more.
"Preposterous! You words are equal to that of my court-jester's,
yet I'm not amused!"
I bring only truth:
In her left hand, she held a globe and in the other,
the swiftest and wittiest staff I'd ever come across,
and within her eyes i've seen the stars,
the ancients so humbly professed,
that which she protects.
"Poor drunk babbling mortal! What hath ye done?"
With all due respect,
I poured her a cup of coffee and smiled, Sir.
By James Honiball
Saturday, August 28, 2010
About MyDesk
Thursday, August 26, 2010
Wie anders?
Pepper in my neus.
'n Oproep Huistoe
Op 'n tyd, nie so lank gelede:
Het ek koers gevat, na die rigting
waar al ons koue fronte van daan kom.
Waar die water massa oorkant die berg,
nie die Hartebeespoortdam is nie, maar
die see.
Waar in die winter die grass werklik groen is,
en nie net brand nie. 'n plek waar ek gehoop het,
om my ewige dissatisfaksie met die lewe te kon verloor.
En 'n droom in die Suid-Westerse wind te jaag.
Die droom is verplaas met realiteit. Die gras is groener hier,
as by die huis. Die sonskyn is plesierig, en sny nie soos lemme
deur my vel nie. Die bier is op vrydae goedkoop en die meisies mooi.
Die waarheid is:
Ek sien skaars die see, al bly ek so naby aan dit.
Net in die oggende op die bus en in die middae terug.
Die arktiese see waters maak ook nie vir 'n gelukkige swem nie.
Die mense, is almal hoogs intellektueel, vervelig.
Hul is al so ver afgewater, dat hul nie eers 'n egte-gevoel kan erken nie.
Om elke aand jou eie kos te maak en dit te eet,
is nogal kak (2 minute noodles raak oud).
Daars defnitief meer bedelaars hier as daar,
glo my hulle is erger as die wat by ons robote staan.
Ek was juis nou-die-dag amper deur 'n mes gesteek
(Ek't myself daaruit gepraat....Sjoe! Eks lief vir woorde).
Die waarheid van die saak is dat:
Al is die Kaap alles wat ek gehoop het dit sou wees.
Al is winter meer verdraagsaam en minder depressing as daarbo.
Al wat ek eintlik het is julle, My familie.
En ek sal die Kaap enige tyd net vir julle opgee.
Deur James Honiball
JamesHoniball©2010
Wednesday, July 14, 2010
Why not?
My Inability
Thursday, July 8, 2010
Hoe kan ek?
Tuesday, June 29, 2010
Immer noch
Zeit für sich allein:
Um zu überdenken, wer Sie sind.
Um zu sehen, wo Sie stehen.
Die Uhr tickt gemütliche Stunden.
Ich merke, wie die Tage vorbei sind.
Wie es an mir vorbei und verpasste durch uns in den Prozess.
Aber ich werde noch warten.
Vielleicht bin ich einen Fehler zu machen.
Aber ich will mindestens versuchen.
Sie sind es wert, meine Zeit.
Ich kann nicht schreiben, und ich will nicht, wann...
Täglich wunder ich warum,
ich so sehr oft über alles denken müssen.
Wenn alles, was ich über denke, bringt keine
Freude für mich.
Ich denke oft, wie es früher war.
So wie es jetzt ist.
Es bringt nur Unglück zu mir.
Wo ist Schiller?
Wo ist meine Freude?
Freude ist durch nicht ersetzt.
Das ist das Äußerste, was gesagt werden kann.
Ich kann nicht ohne Freude zu schreiben.
durch: James Honiball
Monday, June 28, 2010
Ek loop verby
Thursday, June 17, 2010
Towerspel
In die middle van die donkerte, sien ek:
‘n kers word aangesteek, nes toe ons familie kom kuier het,
toe al die konservitiewes gan slaap het.
Het ons ook ‘n kers aangesteek, die ligte af gesit en stil geword.
Die lig van die kers weerkaats teen haar wit-rok, terwyl almal
Stadig deur die towerspel van die drama ingesluk word.
Daar het ons gesit, verkieslik om ‘n ronde tafel, genoeg lig van die
Kers af om die opgewondenheid in mekaar se oe te sien.
Die serimonie-meesterin gee haar stem oor die aan die melodie
En die bekykers: hulle harte, al is dit net vir die oomblik.
My tannie het altyd ons aande om die tafel vertolk:
Spookstories as jy wil, vreemde gebeurtenisse, alles
Op een of ander manier deel van ons familie, deel van ons.
Soos elke gryn van my wese in die ateljee op elke noot staat gemaak het,
So het elke woord my gefasineer, elke serimonie wat ons aangepak het.
Ek wou net meer gehad het, die kers op die verhoog en op ons tafel het uitgebrand.
En die mense moes verdaag; die kinders moes bed toe gaan.
Ek kon nie slaap nie, ek moes meer weet oor die bo-natuurlike-magte.
Ek moes net.
Die familie-aand het weer gekom, ‘n nuwe kers was aangesteek,
Ligte was afgesit en almal het bedaar, dit was stil.
Toe durf ek meer weet:
‘n stilte het oor hul gespoel wat ek nog
Nooit beleef het nie. Oe en harte het opgevlam,
Die belangrikste reel het ek vergeet:
“Daar is net een serimonie-meester”.
Dit moes kort geknip geword het,
“dit voel net nie meer reg nie”het hul gese.
Ekt dit ook gevoel, ekt dit daar gevoel en ekt dit vanaand hier
In die ateljee gevoel.
Ek het toe en nou besef, dis net stories, dis net ‘n drama,
Dis net ‘n tragedie, Dit is net Towerspel.
Deur:
James Honiball
JamesHoniball©2010
Sunday, June 13, 2010
Selfmoord op papier.
Vanaand pleeg ek selfmoord op
die stukkie papier.
Die ink van my pen,
het opgeraak.
Daar bly net 'n dop.
Tyd maak nie wonde gesond nie,
dit help net bietjie met die vergeet,
die pen bly leeg.
Geen winkel kan aan my verkoop:
wat ek verloor het nie,
geen som van geld kan my storie aanhou skryf nie.
My vingers is al stom geskryf,
met die laaste bietjie ink wat ek kan uitdruk.
Soos krap merke teen die binnekant van 'n kis.
So is daar krap merke op die papier, blotse swart bloed.
Ek moes dalk kleiner geskryf het:
dalk dan sou ek genoeg ink oor gehad het om my storie klaar te geskryf het.
Dalk nie.
Almal sê altyd:
“Jy kan ‘n nuwe storie, met ‘n nuwe pen skryf..”
Wat ek waar kry? Wel daar is seker geen anderse logiese
uitweg nie:
Ek kan nie die storie met ‘n ander pen aanhou skryf nie
En
Ek kan ook nie die storie sonder ‘n slot los nie.
Die vlam in my regter hand, bring vlam tot die blaaie van my boek.
“Mag die as van die blaaie nuwe lewe bring, soos uit die as van ‘n Protea
nuwe lewe kom”
Blaas ek die as in die suid-westerse wind weg.
En Besef:
Ekt selfmoord op papier gepleeg.
Deur: James Honiball
James©Honiball
Friday, June 4, 2010
Skape Tel...
Kaalvoet.
EMO POEM
Wednesday, May 5, 2010
The seasons:
To summer:
O, all the warmth and joy you brought me,
your hands of energy,
slowly caressing my skin.
O, How we frolicked in the ecstasy left behind by spring.
Yet at night, I could not sleep.
This might come as a shock,
But a blissful spark, does not always
Turn into a raging flame.
To autumn:
Although my time with you was but brief.
I knew, we knew
Change was but
A falling leaf.
Stripped-naked: Our love was raw.
O, you knew my pain from before.
Passively working day and night,
You prepared me for a lovers fight
A rebound, I see.
You were but
only a good Friend to me.
Dearest Winter:
I felt the first breath of winter on my skin today,
As I bid a friend on her way.
O, How I have missed you,
My Delilah!
I still remember the first time we met:
On a cold winters morning, the frost on the grass had already set.
The ice was broken as I took my first breath, The sun had not risen,
I was told the rooster met death.
O, I wonder why we had to part,
I loved you, Winter
From the very start.
James Honiball© 2010
Monday, May 3, 2010
Die Hell is 'n koue plek.
Hoor jy dit ook?
Die stilte
van die nag.
Wanneer die wêreld
tot rus kom.
Voel jy dit ook?
Die koelte
van die wind
deur die venster.
Die dae voor Woensdag:
Bang?
Dankie Sors (Boetie)
Deur: James Honiball