Wednesday, December 29, 2010

Hiers nou 'n metafoor.

Aan die uitverkoringes van ons taal en kultuur:
Ek neem nou die prys-geleentheid om 'n woord met u te voer.

Ek wil in alle respek, op so wonderlike geleentheid net vir jul se:
Julle dom dwaase met jul groot woorde wat fokkol beteken,
julle moet gebrand word, jul moet op gespoeg word!


Afrikaans is nie engels of latyn met formaliteite nie,
afrikaans is:
Kom uit my fokken pad uit want ek wil gan kak!
Daars 'n metafoor vir jou nou.

Spoeg maar jou teetjie uit en laat jou bekkie maar oop hang,
want Afrikaans is vir die met hart en siel, vir die wat van sukkel ken,
vir die wat dit in die kombuis geleer het, op hul knee.

Nou fokken pak maar jou tassies en gan land uit, ek en die res
van die land like you anyway nie.

Jou onaardse gemakeupede snotneus drol.

Met alle respek, druk jou 1900 woordeboek, by u se gat op!

Deur James Honiball

Rats Revolt!

What a thin coffee drenched phantom I've become.
If a list of possible human pleasures had existed,
I would of checked them all, or atleast most.
I'm all out and I'm bored.

There seems no adequate fountain to quench
my thirst, no place, nobody seems worth exploring.
Maybe I've become so encapsulated with my own happings,
that I've lost my interest in my fellow man.

I've categorized, classified, each as if I were watching
national geographic. So aware of their individuality,
but their ability; their ignorance amazes me.

Infact nothing truly seperates me from them,
I am who I am because of them, because of you.
Because of our; my own doing.
I am like most others in my private space:

Pushed to the periphary of existance,
Scared, Lonely and Deeply Self-aware.

In search of something greater in an attempt,
to escape this cold damp place called
home.

I like most others, spend my days in thought:
Hopelessly Daydreaming about the endless possibilities
of what my life could be like.

And I honestly believe that our world is shaped,
by how we preceive it to be and if we,
the rats of the world. Start dreaming and lift
our paws and take action on our thoughts:

This world and beyond could be ours,
WILL BE OURS!!

By James Honiball

Sunday, December 5, 2010

Net vir jou

Ek begeer om jou hart se lied te verander,
Om jou geloof in die Niks te toets.
Dit sal nooit gebeur nie, Ek sal nie
die wereld ‘n beter plek kan maak nie,
al wou ek:

Jy is ‘n skeep in die wind, sonder koers
Soos die kronkels in die water, is jou keuses.
Jou geloof, gebasseer op die uitsaai van Sabc 2.

Onwetend sal jy bly:
Dat jy jou menswees verloor
en in die proses ‘n slaaf van slawe word.

James Honiball

Vasgevange, Bevange

Ek verlang na jou, dit is al...
wat van my gebroke wese oor is.
Wat die lee koffie blik vir my beteken:

Ek’t gister die see gesien, asof glas
voor my oe getrek is, dit het nie eens
rus gebring nie.

Ek dink nie ek gan van die plek af,
terug kom nie.

Ek verlang na jou en ek weet nie eens
wie jy is nie.

(My tribute to the unkown lover)
James Honiball

Spyt

Sonder twyfeling, weet ek:
Ons het te ver gegan, te veel ontgin.
Die aarde le kaal gebrand.
Omdat ons nogsteeds skuil agter:
nuuskierigheid en bes-wil.

Moeder-Aarde is vrot besteel,
Sy stink, na jou
en my. Ons het te ver gegan,
haar kanker is ons einde.

So huil maar jou lied,
en wens dat dit
anders kon wees.

Want spyt kom altyd te laat.

James Honiball

Tuesday, November 30, 2010

Fok JOU!

Ek is ‘n digter ook:
My pen raak nie elke dag blaaie nie,
ek drink nie wyn met intellectuelles nie,
ek voel nie altyd “diep” nie.
Ek is seker jou woordeskat en spelling is better as myne.

Ek voel ‘n fok vir wat jy dink oor my,
ek hoef nie my kak op papier
te publish nie, ek’t soort van
‘n day-job.

Maar saans, rooke ek maar my siggarettjie,
drink my koppie koffies, kyk uit my venster
na tafelberg, hymm een-of-ander Koos Kombuis song,
en skryf my gedagtes, as digter, as fokken mens.
Ook
op papier uit.
Ek is ook...

James Honiball

Wednesday, November 3, 2010

Net 'n vakansie

Partykeer wens ek: dat ek op vakansie kon gaan en my liggaam kon agter laat.
Nee, nie hemel toe nie, net weg van alles wat ek ken, net vir 'n rukkie.

Ek voel dat tot my liggaam, alles van die wereld iewers binne my stoor,
en die proses my ook agter hou en my swaar maak.

Ek droom: My voet raak skaars die grond onder my, 'n sagte bries waai my hare heen en weer,
my oe gerig boontoe en in 'n oorvloed van vryheid, skiet ek op en verlaat alles en in 'n oogwink veruil ek dit vir die sterre.

Vinniger as enige iets tevore, word die maan en die einde van ons sonnestelsel, net my weg-spring streep. Eers maak ek my oe toe, om te voel hoe alles verby my blits. Maak ek my oe oop en besef ek is ver genoeg. Geen teken van ons planeet se bestaan is meer sigbaar nie, my bekommernisse daarmee heen.

En tog het ek 'n grooter form van vryheid gevind, maar dit is eintlik net 'n skaduwee van 'n ander grooter vryheid, een meer onbereikbaar, as om op vakansie te gaan.

Deur James Honiball
JamesHoniball©2010

Friday, October 22, 2010

Ons dialoog word kort geknip.

Daar is so baie wat ek jou will vertel!
Hoekom kan ek nie, vra jy?

Daar is magte daarbuite wat probeer ons woorde,
beperk,kortknip en beheer.

Hoekom, vra jy?
Want hul besef, wanneer ons soldate (woorde),
in lyn (sinne) staan teen hul soldate, sal ons oorwin.
Hul besef dat die pen magtiger as die swaard is.

Ons vryheid van spraak, word gemartle
onder die visier van nationale veiligheid.
Omdat hul bang is, vir wat ons kan doen.

Jy word opgeroep vir oorlog (Publikasie),
Elke een wat 'n wapen (Pen) kan optel ,
moet baklei (skryf) om jou regte as mens te bewaar.

En ##################################
#############################
################################# (NOT IN PUBLIC INTEREST)

Deur James Honiball

Ek is...

Vir die eerste keer in 'n lang tyd.
Kan ek verby alles loop,
wat my voorheen ongemaklik gemaak het.
Mense in hul karre, groepe mense wat lag,
oë agter donker brille en wat jy dink.

Ek het oorheers,
die twyfeling oor my menswees,
is verby. Ek is.

Ek is vir die eerste keer,
in 'n baie lang tyd,
in harmonie met alles.
Dalk moet ek die wêreld,
nie daarvan sê nie. Maar ek gee,
nie om wat jy oor my sê nie.

Vir die eerste oomblik,
in my kort maar kragtige lewe.
Het ek besef dat alles wat pla,
wat krap en my afpiss.
Is tot niet.

Want ek is....
(Dalk moet ek jou nie sê nie)
ek is..
Jy is.
Ons is NET Mens.

Deur James Honiball

Monday, October 18, 2010

A moment when I looked at my fellow human being..

And in the corner of a secluded garden, I sat waiting for my seminar to begin. Against a stone wall, a grey late-middle-aged man, stood smoking a ciggarette. Staring into the blue sky above and the city below. He'd take a drag from his smoke, mumble a little to himself and as if out of habit from people mocking him, he'd STOP mumbling, pace up and down and return to his previous postition at the wall. On his way back there he'd gesture with his hands. What was peculiar about this, was the fact that the gestures he made, seemed controlled, as if constrained by an unknown force. I could not help, but wonder, had he known or seen this spot when he was younger.

Did this place hold a certain signifigance to him then? Perhaps this is the place where he had met a beautifull girl. Nevertheless this place on the wall was his, if this place had a slight signifigance in the past, it had surpassed the former and had become the only place in this structured and controlled world, where he could be himself. Even if it mean't: Staring into the blue, like a madman and talking to himself.

(I wrote this as I watched him) Yeah it's a true story.

By James Honiball

Tuesday, September 7, 2010

Sonder Gees

Dieper waters, Dieper Grond,
Dieper Seer, Dierper Wond.

Dieper Waters, Dieper Grond,
onder draai die duiwel rond.

Wyk ek weerens na
die uithoeke van die aarde
af. Keel so seer, soos 'n
hond wat blaf.

Dieper waters; dieper grond
Dieper klim ek in hierdie wond.
Sien ek nimmer weer die lig
van dag. Kyk ek vir die
nar wat vir my lag.

Die nar kyk op:
Swart rante om die oe.
"Weet jy wa jy is?"

Nee, Nar nee!

"In die plek wat jy vrees,
alleen sonder gees"

Deur James Honiball

Monday, September 6, 2010

A Goddess, I saw.



"Who can claim such things?"Zeus
ME ME!!
"Who dares claim such things!"
ME, I claim such things.

"A Godess will not reveal herself to a mere mortal!"
But she hath, she entered my house and she stayed with me,
until the moon shone no more.

"Preposterous! You words are equal to that of my court-jester's,
yet I'm not amused!"
I bring only truth:
In her left hand, she held a globe and in the other,
the swiftest and wittiest staff I'd ever come across,
and within her eyes i've seen the stars,
the ancients so humbly professed,
that which she protects.

"Poor drunk babbling mortal! What hath ye done?"
With all due respect,
I poured her a cup of coffee and smiled, Sir.

By James Honiball

Saturday, August 28, 2010

About MyDesk

At my desk I sit,
among the things that I see:

An ashtray, scattered cigarette buds,
of regret.

An Early-Friday Tequila Bottle,
wood-carved labels, with a scull on it.
Followed by three X's.
A reminder that love of Alcohol,
is deadly.

Pictures on my wall:
La Haine, Breathless, Mr. Nobody,
Metropia and Dorian Grey.
A reminder of great work and
ultimate achievement.
Which I yearn for.

A stack of books:
Mcluhan, Understanding Media.
Below that.
A German-English Dictionary.
First published 1957.

Last but not least.
The book containing all my thoughts
and emotions. Bound by hard paper,
mimicking an antique of sort.
A copper coloured string exits the pages,
reminding me how long ago,
I haven't written, Haven't felt anything,
worth writing down.

THE DESK IS ME,
That is all.

By James Honiball
JamesHoniball©2010

Thursday, August 26, 2010

Wie anders?

Die plek, het dit alles.
Almal op jaag na 'n droom.
As hul net, kon sien.
Dis dalk liewer beter dat hul nie.

Want:

'n ongedefineerde vryheid is beter,
ongesluit deur die hekke van verstand.

Liefde sonder die gewete,
van moontlike uitkomste,
is meer vrolik en spontaan.

Kennis sonder die veranderlike: Kreativiteit.
Is net makliker.
Die uitkoms is verseker.

Om 'n roos te ruik,
is blykbaar meer verrykend,
as om dit te bestudeer.

Dit is seker goed,
dat die res van ons samelewing.
Nie die kleure van die reenboog ontleed nie.
Wie anders sal die strate vee, sodat ONS
kan kak praat?

Deur James Honiball
JamesHoniball©2010

Pepper in my neus.

Soos sout op 'n wond.
Krap dit aan my.
Pla dit my.

Alles en Almal;
en jul selfontwerpde
idees van die norm.

Soos 'n vlieg in my koppie tee.
Sit dit my af.
Maak dit my naar.

Vriende en Kennisse.
Jul onvermoe om dit raak te sien.
Dit wat die kanker van ons samelewing is.

Soos 'n miskiet wat saans om my bed vlieg.
Piss dit my net af.
Klap ek die fokker in die donkerte dood.

Ons weet:
Dat iets fout is.
Dat ons almal ongelukkig is.
Hoekom doen ons niks daaraan nie?

Deur James Honiball
JamesHoniball©2010

'n Oproep Huistoe

Op 'n tyd, nie so lank gelede:

Het ek koers gevat, na die rigting

waar al ons koue fronte van daan kom.

Waar die water massa oorkant die berg,

nie die Hartebeespoortdam is nie, maar

die see.


Waar in die winter die grass werklik groen is,

en nie net brand nie. 'n plek waar ek gehoop het,

om my ewige dissatisfaksie met die lewe te kon verloor.

En 'n droom in die Suid-Westerse wind te jaag.


Die droom is verplaas met realiteit. Die gras is groener hier,

as by die huis. Die sonskyn is plesierig, en sny nie soos lemme

deur my vel nie. Die bier is op vrydae goedkoop en die meisies mooi.


Die waarheid is:

Ek sien skaars die see, al bly ek so naby aan dit.

Net in die oggende op die bus en in die middae terug.

Die arktiese see waters maak ook nie vir 'n gelukkige swem nie.

Die mense, is almal hoogs intellektueel, vervelig.

Hul is al so ver afgewater, dat hul nie eers 'n egte-gevoel kan erken nie.


Om elke aand jou eie kos te maak en dit te eet,

is nogal kak (2 minute noodles raak oud).

Daars defnitief meer bedelaars hier as daar,

glo my hulle is erger as die wat by ons robote staan.

Ek was juis nou-die-dag amper deur 'n mes gesteek

(Ek't myself daaruit gepraat....Sjoe! Eks lief vir woorde).


Die waarheid van die saak is dat:

Al is die Kaap alles wat ek gehoop het dit sou wees.

Al is winter meer verdraagsaam en minder depressing as daarbo.

Al wat ek eintlik het is julle, My familie.

En ek sal die Kaap enige tyd net vir julle opgee.


Deur James Honiball

JamesHoniball©2010

Wednesday, July 14, 2010

Why not?

Why don't we, put aside
our differences? Why can't we
just be o.k, with each other and
ourselves?

Does the morning breeze, not
raise your Hair? Why don't you
notice it. Why don't we
look upon every sunrise in appreciation:
That for another day, We exist.

Whether we're placed on this earth,
by a higher-power or
just by chance --
We exist, that is all.
Shouldn't we, seek each other
out.

By James Honiball
JamesHoniball©2010

My Inability

It's because of my inabillity,
to take a leap of faith,
into the abyss of religion.
That my life, will be a heavy burden,
for me.

It is because I am unable,
to fight that which eats at me.
Cause it's self-inflicted.

I cannot take your cancer away.
I have my own, numbing at my soul.
Drowning my life-force,
diming the child in me.

There is nothing , I fear more than:
Becoming numb and cold,
to dear words spoken.
Becoming bitter and angered,
by the love others share.
There is nothing, I fear more than:
Myself.

By James Honiball
JamesHoniball©2010

Thursday, July 8, 2010

Hoe kan ek?

Hoe kon ek vergeet:
Wanneer jou glimlag, die koue van my af gesmelt het?
(Dik ys van afstand)
Toe jy my vir die eerste keer in gelaat het?
(En my toegelaat het om jou hande vas te hou)

Hoe sou ek vergeet:
Die dag toe jy, saam met my gesing het?
(Wanneer niemand wou sing nie)
'n warm herrinering vir my gelos het?
(Wat ek kort kort na terug verlang het)

Hoe kan ek jou vergeet:
Wanneer jy my as jou vriend, terug in jou lewe verwelkom ?
(Wanneer almal anders, my vergeet het)

Ek kan nie, ek sal nooit Jou vergeet nie.
Want ek ken jou nou mos.

Deur James Honiball
JamesHoniball©2010



Tuesday, June 29, 2010

Immer noch

Ich verstehe, dass Sie Zeit brauchen:
Zeit für sich allein:
Um zu überdenken, wer Sie sind.
Um zu sehen, wo Sie stehen.

Die Uhr tickt gemütliche Stunden.
Ich merke, wie die Tage vorbei sind.
Wie es an mir vorbei und verpasste durch uns in den Prozess.

Aber ich werde noch warten.
Vielleicht bin ich einen Fehler zu machen.
Aber ich will mindestens versuchen.
Sie sind es wert, meine Zeit.

Von James Honiball
JamesHoniball©2010

Ich kann nicht schreiben, und ich will nicht, wann...

Täglich wunder ich warum,

ich so sehr oft über alles denken müssen.

Wenn alles, was ich über denke, bringt keine

Freude für mich.


Ich denke oft, wie es früher war.

So wie es jetzt ist.

Es bringt nur Unglück zu mir.


Wo ist Schiller?

Wo ist meine Freude?


Freude ist durch nicht ersetzt.

Das ist das Äußerste, was gesagt werden kann.

Ich kann nicht ohne Freude zu schreiben.


durch: James Honiball

JamesHoniball©2010

Monday, June 28, 2010

Ek loop verby

Ek loop verby,
jou en alles wat ek vrees.

Ek't stil geword, terug-getrokke.
Eks nie meer honger vir hul geselskap nie:
Die eindeloose gebrom van lippe wat klap.
Ek kan nie meer maak asof ek luister nie,
ek doen nie. Eks net eerlik.

Hoekom moet ek luister?
Watter veryking lei daarin vir my:
wat jy op 'n daaglikse basis oor mommple?

En ek verwag ook nie dat jy na
my moet luister nie:
Moet dan nie my energie mors met jou
kak praatery nie.

Want of jy nou daarvan hou of nie.
EK LOOP VERBY, maar tog kom ek terug.
Want dit word van my verwag.

Deur:
James Honiball
JamesHoniball©2010


Thursday, June 17, 2010

Towerspel

Die ligte in die ateljee gan af.
In die middle van die donkerte, sien ek:
‘n kers word aangesteek, nes toe ons familie kom kuier het,
toe al die konservitiewes gan slaap het.
Het ons ook ‘n kers aangesteek, die ligte af gesit en stil geword.

Die lig van die kers weerkaats teen haar wit-rok, terwyl almal
Stadig deur die towerspel van die drama ingesluk word.
Daar het ons gesit, verkieslik om ‘n ronde tafel, genoeg lig van die
Kers af om die opgewondenheid in mekaar se oe te sien.
Die serimonie-meesterin gee haar stem oor die aan die melodie
En die bekykers: hulle harte, al is dit net vir die oomblik.

My tannie het altyd ons aande om die tafel vertolk:
Spookstories as jy wil, vreemde gebeurtenisse, alles
Op een of ander manier deel van ons familie, deel van ons.
Soos elke gryn van my wese in die ateljee op elke noot staat gemaak het,
So het elke woord my gefasineer, elke serimonie wat ons aangepak het.
Ek wou net meer gehad het, die kers op die verhoog en op ons tafel het uitgebrand.

En die mense moes verdaag; die kinders moes bed toe gaan.
Ek kon nie slaap nie, ek moes meer weet oor die bo-natuurlike-magte.
Ek moes net.
Die familie-aand het weer gekom, ‘n nuwe kers was aangesteek,
Ligte was afgesit en almal het bedaar, dit was stil.

Toe durf ek meer weet:
‘n stilte het oor hul gespoel wat ek nog
Nooit beleef het nie. Oe en harte het opgevlam,
Die belangrikste reel het ek vergeet:
“Daar is net een serimonie-meester”.

Dit moes kort geknip geword het,
“dit voel net nie meer reg nie”het hul gese.
Ekt dit ook gevoel, ekt dit daar gevoel en ekt dit vanaand hier
In die ateljee gevoel.

Ek het toe en nou besef, dis net stories, dis net ‘n drama,
Dis net ‘n tragedie, Dit is net Towerspel.

Deur:
James Honiball
JamesHoniball©2010

Sunday, June 13, 2010

Selfmoord op papier.

Vanaand pleeg ek selfmoord op

die stukkie papier.

Die ink van my pen,

het opgeraak.


Daar bly net 'n dop.

Tyd maak nie wonde gesond nie,

dit help net bietjie met die vergeet,

die pen bly leeg.


Geen winkel kan aan my verkoop:

wat ek verloor het nie,

geen som van geld kan my storie aanhou skryf nie.


My vingers is al stom geskryf,

met die laaste bietjie ink wat ek kan uitdruk.

Soos krap merke teen die binnekant van 'n kis.

So is daar krap merke op die papier, blotse swart bloed.


Ek moes dalk kleiner geskryf het:

dalk dan sou ek genoeg ink oor gehad het om my storie klaar te geskryf het.

Dalk nie.


Almal sê altyd:

“Jy kan ‘n nuwe storie, met ‘n nuwe pen skryf..”

Wat ek waar kry? Wel daar is seker geen anderse logiese

uitweg nie:

Ek kan nie die storie met ‘n ander pen aanhou skryf nie

En

Ek kan ook nie die storie sonder ‘n slot los nie.


Die vlam in my regter hand, bring vlam tot die blaaie van my boek.

“Mag die as van die blaaie nuwe lewe bring, soos uit die as van ‘n Protea

nuwe lewe kom”

Blaas ek die as in die suid-westerse wind weg.


En Besef:

Ekt selfmoord op papier gepleeg.


Deur: James Honiball

James©Honiball

Friday, June 4, 2010

Skape Tel...

3 Minute oor 1
Dié oggend; elke oggend:
Hier sit ek en my siel vind
alweer nie rus nie.
Ek't juis gisteraand net
2 ure geslaap.

6 Minute oor 1
As dit nie die Stilte is nie;
dans dit die irriteerende klank
van daai klok teen die muur:
Wat elke donnerse sekond aftel:
wat ek nie slaap nie.

8 Minute oor 1
Eers dink ek: dis te donker.
(sit ek die tv an en die klank af)
Want mens kan mos nie met 'n lig
an slaap nie. Dis blykbaar sleg vir jou.
My FOK ek will net slaap!
Tv af.

9 Minute oor 1
Dalks ek honger of dors.
Geriddeneer, nou lê ek.
As ek nou uit die bed klim,
gan ek nooit slaap nie-- Wag
my been jeuk.

13 Minute oor 1
Rol,Rol, Krap, Krap
Lê hier, Lê Daar.
Lê op daardie kant,
Lê op hierdie kant,
(ek kan mos ek bly alleen)
My oor jeuk
en my regter
neusgat is bietjie toe.

14 Minute oor 1
Ek will nie slaap-pille vat nie,
dis mos ook sleg vir jou.
Ek dink nie ek vertrou myself
genoeg nie.
My fokken ken jeuk!

15 Minute oor 1
Drink my cup of soup,
Ek't skoon vergeet, dat ek
dit gemaak het: Dis nog warm.
Hul sê mos as jou maag vol is gan
jou oë toe.

16 Minute oor 1
Nou wie is hul eintlik,
waar is die mense wat Mos sê?
(Hoe om te slaap) Hulle is
mos almal aan die slaap, terwyl ek
Waa-weid-Wakker op my bed sit,
poep en dié kak skryf en
dus jou van jou slaap ontneem.

19 Minute oor 1 ...

James Honiball

Kaalvoet.

Ja-nee.
Ek dink dit is tyd,
om los te breek,
weg te breek:
van alles, wat my terug hou.
Ek trek bietjie my skoene uit,
en skryf kaalvoet.

Ja nee wat
dis mos lekker
om loste breek vanni
skoen fleeeeters wat te
stuif getrek word.
Ma't altyd gese dis sleg
virri bloed sirkulasie
nes die feit dat mens
nie op 'n tafel moet sit nie
nie as almal eet nie.

maar eks gatvol jong,
gatvol vir die kommas en reels
wat iemand sommer opgemaak het
toe hy hoog was.
"Beperkings, is nie 'n slegte ding nie,
hoe sou die wereld nou gewees het as
almal gedoen het wat hul wou?" se die
geleerde.

My fok man word wakker!
In watter wereld leef jy?
Hul doen in elkgeval wat-de-fok
hul will. Jou armpe reeltjies gan mos
nou hul nie bang maak nie.
Ons is mos vry gebore, nie waar nie?

Sjoe! My voete kry nou lekker koud en
die klippe maak my sagte-voetvel seer.
Jy mag hierdie keer gewen het,
maar hoor my woorde: ek gan nog
die skoene brand.

James Honiball



EMO POEM

Will I also,
wither and fade.
Won't a single soul
shiver at my passing?

Will my last breath
be just like all the others?
Unnoticed.
Did my existence not leave
a footprint? Did the winds of time
close it up too soon?
Overlooked.

I tried:
To change:
the direction of the tide,
the speed at which the hour-clock
ticks and ticks,
change the world.
Failure.

I will be forgotten,
like all the others before me,
like everyone else who has died
today.
Why should I care what you think?
This poem is about me, right?
It's my EMO poem. :)

James Honiball

Wednesday, May 5, 2010

The seasons:

To summer:

O, all the warmth and joy you brought me,

your hands of energy,

slowly caressing my skin.

O, How we frolicked in the ecstasy left behind by spring.


Yet at night, I could not sleep.

This might come as a shock,

But a blissful spark, does not always

Turn into a raging flame.


To autumn:

Although my time with you was but brief.

I knew, we knew

Change was but

A falling leaf.


Stripped-naked: Our love was raw.

O, you knew my pain from before.

Passively working day and night,

You prepared me for a lovers fight


A rebound, I see.

You were but

only a good Friend to me.


Dearest Winter:

I felt the first breath of winter on my skin today,

As I bid a friend on her way.


O, How I have missed you,

My Delilah!

I still remember the first time we met:

On a cold winters morning, the frost on the grass had already set.

The ice was broken as I took my first breath, The sun had not risen,

I was told the rooster met death.


O, I wonder why we had to part,

I loved you, Winter

From the very start.

By James Honiball

James Honiball© 2010

Monday, May 3, 2010

Die Hell is 'n koue plek.

Die Hell, is 'n koue plek, my vriend.
'n Plek, van ewige bibber bitterheid.
Knêrsende Tande; Koue Harte.

Die Hell, is 'n koue plek, my maat.
'n Plek, van rillende Hartseer.
Traanvolle oë; Verfreemding.

Die Hell, is 'n koue plek, broer en suster.
'n plek van ewige distansieering.
Die nimmer einde duisternis,
van smart,
van verlange.

Ek sê jou!
Die Hell
is 'n
koue
Plek.

Deur: James Honiball
JamesHoniball©2010

Hoor jy dit ook?

Hoor jy dit ook?
Die stilte
van die nag.
Wanneer die wêreld
tot rus kom.

Voel jy dit ook?
Die koelte
van die wind
deur die venster.
Wanneer jy kalmte weereens vind.

Wat dink jy aan?
Wanneer jy een
van die min
is
wat nog nie slaap nie.

Wat hoor jy,
wanneer die krieke bedaar?

Wat voel jy?
Wanneer die venster
toe
is?

Deur James Honiball
JamesHoniball©2010

Die dae voor Woensdag:

Ek vee my oë uit:
Dis Woensdag!

Wat het van al die dae geword?
Die dae voor woensdag.
Het ek geslaap?

Was ek hier of
was ek daar?
24 uur 'n dag
en skaars 'n uur
daarvan
kan
ek
onthou.

Daars nie genoeg tyd oor nie.
Ek verlang nou
terug, na die
dae voor Woensdag.

Deur James Honiball
JamesHoniball©2010

Bang?

Voel jy ook bang?
Bang vir die duisternis,
binne jouself?

'n vrees dat dit eendag,
jou sal oorneem.

Bang vir die stilte,
wanneer
alle
gevoel
weg is?

'n vrees dat jy
nooit
weer,
geluk sal vind nie.

Bang vir die geraas,
van besige gedagtes?
'n vrees aangebring deur
die gewete
van 'n geroutineerde lewe.

Ek voel bang,
dat
ek
nimmer weer myself
sal vind.

Tussen die Duisternis, die Stilte, die Geraas,

Die BANGHEID.

Deur James Honiball
JamesHoniball©2010

Dankie Sors (Boetie)

Ek dink weereens terug aan die dae
toe ons
op die treinspoor gewandel het:

Deur Tonnels, tussen die berge
van die wildernis en die see.
Toe ons mossels op die klippe
gesoek het.

Ek dink terug aan ons vroeë jeug,
toe ons teen die nat mure,
ons lywe vas
gedruk het,
terwyl die Outinikwa verby
gery het:

Ons het vir elke verby-ganger
gegroet.
Ek verlang terug
toe ons skelm
gerook het:
op die rotse,
terwyl ons
visgevang het:
met tennisballe.

Ek verlang terug na die reuk:
van die strandhuis,
die grond,
die lug
en
Die See.

Ek kyk terug na
daai tyd toe en
ek besef ek
was gelukkig.

Dankie Sors vir al die goeie
herinneringe!

Aan: George Honiball

Deur: James Honiball
JamesHoniball©2010

Verlange

Deur die venster van dié blou bus,
'n silhouette, 'n neon groen boom.
Op voor-grond van
Grys.
Kaapse-reën, gedagtes van verwisselende
gevoelings.

Tussen my
Longe.
Tussen
Johannesburg en die Kaap,
in die middel van studies
en familie,

Vind ek my smart, vind ek ook die
bittersoetbessie;
dagbreek:

Die gevoel van neutraliteit,
die gedagte, soms;gedurig:
verlang ek om Kaalvoet oppi
bruin grond met groen gras
te baljaar
op die plaas
net te wees.

Verwisselend verplasing van
gevoelings en my
eie idee van realiteit.

Deur: James Honiball
JamesHoniball©2010

My stukkie Papier:

So veel om te doen...
So min tyd,
Sit ek hier
en skryf
my
hart op dié
stukkie Papier
uit.

Daar sit 'n duif en pik:
aan stukkie
chip,
sekerlik
iets
wat iemand
vergeet het.

Sekerlik,
nes soos dié stukkie papier.

Deur: James Honiball
JamesHoniballé©2010