Saturday, April 7, 2012

Ek mis jou

Dis vir my erg, 
dit waaroor my brein
my hart , terg.

Skynbeeld skaduwee gedagtes,
projecteer voor my oe, terwyl 'n 
nasie om tafels sit en snuif
aan die swart pad se wit lyne.

Die pad wat eens een was, 
ons pad was, is ongelukkig verbrokkeled,
vol slagate van hartseer en verlange.

Ek smag na jou, ek soek jou op elke gesig.
Soos 'n polisiehond, probeer ek jou uit ruik.
Probreer ek jou water-omhulsende vel 
weer teen my bors te druk.

Om in die klop klop van jou hart 
weg gedra te word.
Sodat ek myself kan toelaat
om in 'n onraakbare tyd's bubble te leef
en te weet, eks met my maat.



Deur: James Honiball

Friday, April 6, 2012

Sielsmaat

Om die aand te onthou, toe ek jou eerste ontmoet:
Is as om in slaap te le en te droom van ‘n lewe tevore,
waar jy my suster, geliefde of broer was. 

Ons was eweskielik van mekaar gesny en weg geneem en verlei.
Gelukikig is ek, om jou hierdie keer weer te kan ontmoet,
gelukkig nie weer in die 50’s
of op ‘n oorlogs veld, in bloed.

Ons het al die wereld betoer, en in noue gange gevry 
en in duister gate
gekoekeloer. 


Ons het al saam groot geword, ‘n honderd maal bloed broers geword.
En in jong liefde, saam gestort. 

Die nagte en dae waarin ek jou elke keer opnuut ontmoet,
in nuwe liggaam en bloed.

Weet ek, jy weet, dat ek jou nie
vir die eerste keer,
groet.

Aan Johke Steenkamp,
Volgende lewe sing ek vir jou ‘n song.



Deur: James Honiball

Tradisie

Teen die 'norm' was ek as kind,
jou gedigte belees:

'n mengsel van passie, kwaad, hormone, menswees/
vrees
het in my ontwaak en op 'n ander nag,
het die jong 
wille bloed binne my
gaan slaap.

Soggens breek my oe nie meer oop,
as kind nie,
en soms vind ek myself in 'n suidwesterse wind,
langs die plek:
Waar jy 'n laastemal
ingeloop het.

Dalk uit my eie seer-kwaad,
soek ek net raad,
om in die selde plek 
te wees, waar jy jou
laaste symphonie 
gedig het.



Deur James Honiball

He hom lief, hy's jou skepping!

Terwyl jy daarbo in die strate van kerk straat:
Aand na aand , suip en baljaar:
Sit ek hier, werk my vingers been en rou,
sodat jy more in babellas en las:
jou arms kan vou,
jou televisie god kan opsteek,
jou daaglikse dosis van sabc 2 en kyknet
kan Inspuit.


Sluimer ek deur die vroee oggend paaie,
finaalik oppad huis toe.
Amper aan die slaap.
Amper.
Jy's nog nie wakker nie, jou poephol slons!
Weet jy nie wie jou god geword het nie?


Die selde god voor wie ek nou werk,
en
jou visie, uitkyk en voorkeure bemark en
beperk.


Die god wie ons geskep het
word nou draak,
kry nou mag en het al lankal jou drome
saggies
sagies
Verkrag.


Saggies.
Schuut!
Deur: James Honiball

Bubble wrap

Terwyl die blommekinders van die 60's:
Voor hul tv's sit en bubblewrap
POP!

Sluk die ander generasies aan hulle
bitter-hartseer branewyn dop!

Sit mans met goue kettings
wat deur boose-bosse-borshare glans:
Langs 'n dam en hengel
en in dronkenskap:
sing liedtjies van die ou transvaal 
en my engel!

Maar daars mos niks fout met ons nie,
dis mos die Government of die Duiwel se skuld:
Dat ons nie werk het nie, 
dat ons nie ons vingers
uit ons eie gate uit trek nie.

Maar ja wat, vriend!
Ek stem saam, land uit moet ons nou,
voordat die Nuwe Suid Afrika
mos op ons bubbles 
toe vou!



Deur James Honiball

Dis Lunch Tyd

Sit ek in 'n hoop verlepte frangipanies,
en steek 'n siggaret op:

Ek't jou bedrieg, ekt ons liefde:
gemaak 'n lieg.

Ek't jou seergemaak en kan
jou nie eens daarvan vertel nie.

Ek vrees jou woede-seer,
wat deur die kraanse van my
gebroke siel en vlees sal skeur.

Daarom sit ek hier,
van lunch-tyd tot lunch tyd.

Rook my siggarette en skryf
woorde oor my spyt.



Deur James Honiball

Manifesto, vir nou?

Kom ons trek ons stywe klere uit!
En vry, 
Mekaar,
asof dit die 60's is,
sonder die acid.

Sonder die politiese rede of geloofs druk,
kom ons maak liefde
in pare van drie,
sonder awkward feelings!

Kom ons groei boom,
tot die plantasies strek tot die
horison.

Kom ons Maak ons eie reels op,
en fokken skryf kaalvoet.



Deur: James Honiball

Friday, March 11, 2011

Generalizing


I've seen the strongest spirits of my time wither away under the grip of institutions, deadlines and loneliness. 
All left empty vessels of passions past. Left to dreadfully wonder through a life eternally reflected.

Luck shines on those not aware of it, in retrospect, I'm aware they know this more than I.
And often I'm struck by one like my kind, where the train tracks meet, a brief passer by at a bus stop, a brief glance into the core of our existence and a desire to meet; although never fulfilled.  

I've seen the acts and inner most workings, of a cruel and twisted society, all of which are sweetly coated, under all that is beautiful and sublime.

And in contrast have witnessed miracles, that go against the very grain; although not often enough. I must confess I too am to blame, I have more than often been engulfed by the tide of societies conforming waves, forced to kneel at its sickening feet.

We are now forced into submission, to answer to a world of governments, powered by brute and lack of heart. Knowing that the true leaders, are bound by the system we set out to destroy.

By James Honiball

State of Mind


Now more than ever,
lost in my thoughts
with books piling up and
letters kept unread.

An expedition on the horizon,
brings hope to delve into
and rid myself of
current state of mind.

a sojourn that would give clarity and perspective,
a pilgrimage that will search the depths of my being

rays of sunshine piercing my skin,
the dust polluted south-easterly wind,
opens my path towards the tip of Africa.

By
James Honiball

Tuesday, February 8, 2011

Wonderlike Burger

Ek is al siek en sat vir dieselfde musiek luister,
selde doos wat in my oor fluister.

Moeg vir vrouens wat nie weet wat hul soek
en ouens wat net dink binne die broek.

Gatvol om the hoor: oor die toestand van ons land
en die trand van die Rand.

Naar gestop van false ideologie, alle dank aan my skool,
het op my siel gepee.

Ek kan nie meer jou gesig en stem hanteer,
wat deur die hange, vlaktes en stede skeur.

Jou en jou ambisielose skaap telende lewe,
jy is eintlik 'n wonderlike burger; maar tog
nie waarna toe ek strewe, nie.

Wednesday, December 29, 2010

Hiers nou 'n metafoor.

Aan die uitverkoringes van ons taal en kultuur:
Ek neem nou die prys-geleentheid om 'n woord met u te voer.

Ek wil in alle respek, op so wonderlike geleentheid net vir jul se:
Julle dom dwaase met jul groot woorde wat fokkol beteken,
julle moet gebrand word, jul moet op gespoeg word!


Afrikaans is nie engels of latyn met formaliteite nie,
afrikaans is:
Kom uit my fokken pad uit want ek wil gan kak!
Daars 'n metafoor vir jou nou.

Spoeg maar jou teetjie uit en laat jou bekkie maar oop hang,
want Afrikaans is vir die met hart en siel, vir die wat van sukkel ken,
vir die wat dit in die kombuis geleer het, op hul knee.

Nou fokken pak maar jou tassies en gan land uit, ek en die res
van die land like you anyway nie.

Jou onaardse gemakeupede snotneus drol.

Met alle respek, druk jou 1900 woordeboek, by u se gat op!

Deur James Honiball

Rats Revolt!

What a thin coffee drenched phantom I've become.
If a list of possible human pleasures had existed,
I would of checked them all, or atleast most.
I'm all out and I'm bored.

There seems no adequate fountain to quench
my thirst, no place, nobody seems worth exploring.
Maybe I've become so encapsulated with my own happings,
that I've lost my interest in my fellow man.

I've categorized, classified, each as if I were watching
national geographic. So aware of their individuality,
but their ability; their ignorance amazes me.

Infact nothing truly seperates me from them,
I am who I am because of them, because of you.
Because of our; my own doing.
I am like most others in my private space:

Pushed to the periphary of existance,
Scared, Lonely and Deeply Self-aware.

In search of something greater in an attempt,
to escape this cold damp place called
home.

I like most others, spend my days in thought:
Hopelessly Daydreaming about the endless possibilities
of what my life could be like.

And I honestly believe that our world is shaped,
by how we preceive it to be and if we,
the rats of the world. Start dreaming and lift
our paws and take action on our thoughts:

This world and beyond could be ours,
WILL BE OURS!!

By James Honiball

Sunday, December 5, 2010

Net vir jou

Ek begeer om jou hart se lied te verander,
Om jou geloof in die Niks te toets.
Dit sal nooit gebeur nie, Ek sal nie
die wereld ‘n beter plek kan maak nie,
al wou ek:

Jy is ‘n skeep in die wind, sonder koers
Soos die kronkels in die water, is jou keuses.
Jou geloof, gebasseer op die uitsaai van Sabc 2.

Onwetend sal jy bly:
Dat jy jou menswees verloor
en in die proses ‘n slaaf van slawe word.

James Honiball

Vasgevange, Bevange

Ek verlang na jou, dit is al...
wat van my gebroke wese oor is.
Wat die lee koffie blik vir my beteken:

Ek’t gister die see gesien, asof glas
voor my oe getrek is, dit het nie eens
rus gebring nie.

Ek dink nie ek gan van die plek af,
terug kom nie.

Ek verlang na jou en ek weet nie eens
wie jy is nie.

(My tribute to the unkown lover)
James Honiball

Spyt

Sonder twyfeling, weet ek:
Ons het te ver gegan, te veel ontgin.
Die aarde le kaal gebrand.
Omdat ons nogsteeds skuil agter:
nuuskierigheid en bes-wil.

Moeder-Aarde is vrot besteel,
Sy stink, na jou
en my. Ons het te ver gegan,
haar kanker is ons einde.

So huil maar jou lied,
en wens dat dit
anders kon wees.

Want spyt kom altyd te laat.

James Honiball